Kelly Paralympisch kampioen!

Vier jaar na de bronzen medaille in Beijing heeft Kelly op maandag 2 september 2012 in Londen geschiedenis geschreven door Paralympisch kampioen tafeltennis te worden. In een voor de neutrale toeschouwer niet zo’n spectaculaire wedstrijd werd de Russische Yulia Ovsyannikova met 3-1 verslagen.

De dag in het Exhibition Centre London (ExCel) begon fantastisch. Naast de reeds eerder omschreven grote supportersschare werden uit Dongen en Eindhoven nog eens 5 kennissen en familieleden ingevlogen. Ook waren Mathieu en zijn vriendin van Tafeltennisvereniging Belcrum Breda aanwezig en nog vele bekenden uit tafeltenniswereld. Een mooie foto van (bijna) alle supporters is geplaatst onder het tabblad 'foto's' op deze website. De binnenkomst van de Nederlandse supporters in de tafeltennishal was voor de tientallen Britse vrijwilligers een hopeloos karwei. Omdat alle Nederlandse supporters verschillende kaartjes hadden, probeerden de Engelse vrijwilligers iedereen in het juiste vak te krijgen. Beetje onbeleefd, maar het was onbegonnen werk. Natuurlijk wilden de bijna 100 supporters in één oranje vak achter de tafel van Kelly plaatsnemen. Tot wanhoop gedreven werd een voor spelers gereserveerd vak vrijgemaakt om alle Nederlanders bij elkaar te zetten. Het was genieten om met zijn allen zo dicht bij Kelly te zitten.

Kelly had zich in alle rust twee dagen voorbereid. Samen met teamgenoot en boezemvriend Tonnie werd nog flink getraind. Tonnie is linkshandig en speelt met hetzelfde materiaal als Yulia en zo werden alle mogelijke wedstrijdscenario’s, aan de hand van video-opnames, doorgenomen. Bij de start van de wedstrijd zagen we een redelijk ontspannen Kelly die, zoals gebruikelijk, 0-2 achter kwam en vervolgens met 11-4 de game wint! Ook de tweede game is in no time voorbij, winst met 11-7. Iedereen verbaasd, want Kelly speelde niet haar eigen harde slagen, maar behield de rust en speelde met veel spineffect en variatie. Yulia was helemaal van slag, dachten we. De derde game wilde Kelly weer forceren door het snel te willen afmaken, maar dat ging mis: 6-11 verlies. Maar tijdens de pauze zagen we bij Kelly de glinstering in ogen en de ontspanning op het gezicht. In de vierde game had Kelly de zaak weer onder controle en werd met 11-6 gewonnen en was ze Paralympisch kampioen! Voor de neutrale toeschouwer was het bijna een saaie finale, maar zo als een Amerikaanse topper het typeerde: “it was not spectacular but she played so very smart!”

De Nederlanders braken de tribune bijna af en Kelly mocht haar ereronde lopen door het stadion. Duizenden op de banken en het rondje eindigde voor …….. de Nederlandse supporters. Paralympisch kampioen worden is prachtig, maar Paralympisch kampioen worden in het bijzijn van je familie, vrienden, kennissen en een heleboel andere Nederlanders is het mooiste dat er is! Kelly genoot van iedere moment. Als eerste mochten de ouders, nog voor de verplichte 'mixed-zone waar de pers aanwezig is, Kelly feliciteren (met dank aan Rita van het IPC). Daarna in de grote hal alle andere Nederlandse supporters. Vervolgens was het geweldig om te zien dat honderden kinderen en volwassenen met Kelly op foto wilden. Ook het uitdelen van handtekeningen werd met veel plezier gedaan. Even dacht ik terug aan de openingsceremonie en het lied van David Bowie: "a hero, just for one day".

Vroeg in de avond volgde de medailleceremonie, waarbij het Wilhelmus nog nooit zo mooi heeft geklonken. Vervolgens met het hele gevolg de London Underground onveilig gemaakt om op tijd te zijn voor de huldiging in het Holland House. Kelly werd als laatste gehuldigd, waarbij Tonnie de eer had haar toe te spreken en het telegram van Koningin Beatrix werd voorgelezen. Vervolgens, misschien wel voor het eerst in de Paralympische geschiedenis, ging Kelly ‘crowd surfend’ door de zaal. Een fantastisch feest om nooit te vergeten en het dak ging er bijna af.

Onvergetelijk zijn ook de honderden reacties die Kelly heeft ontvangen, direct of via ouders en familie. Social media zijn fantastisch maar op zo’n moment overweldigend. Facebook, Twitter, SMS, mail, alles loopt vol. Kelly vindt het fantastisch maar hoopt dat iedereen zal begrijpen dat het onmogelijk is iedereen persoonlijk te bedanken. Via dit medium namens Kelly voor iedereen: BEDANKT!

Kelly heeft een geweldige prestatie geleverd, maar als ‘super sociaal dier’ weet zij als geen ander dat ze afgelopen vier jaar geweldig heeft gepresteerd dankzij de ondersteuning en hulp van velen. Nu heeft het opsommen van namen het nadeel dat je iemand vergeet, maar ik ga het namens Kelly toch proberen. NOC*NSF en de Nederlandse Tafeltennisbond hebben Kelly de afgelopen jaren fantastisch ondersteund, niet alleen financieel maar ook met alle benodigde faciliteiten. Met name het laatste jaar, waarbij ze als fulltime sporter vier dagen op Papendal trainde, was ze omringd door specialisten en mag de naam van Remy als super sparringpartner/trainer niet ongenoemd blijven. Daarnaast spelen de coaches Johan, Lumen en Gerard al jaren een cruciale rol in de ontwikkeling van haar tafeltennistalent. Ook de steun van de rest van het team, met Wendy als slapie en teamgenoot en Tonnie als klankbord, zijn onmisbaar geweest net zoals de rest van de (para)medische en administratieve ondersteuning. Natuurlijk mogen de sponsors in dit verhaal niet ongenoemd blijven omdat zonder hun steun het beoefenen van mindervalide topsport erg moeilijk wordt. Daarom ook grote dank aan Dispack (trainer), Vieya (accommodatie), Thibar (kleding en materiaal) en JvMMaster (website). Dichter bij huis heeft Kelly gespeeld en getraind bij BSM in Dongen, Belcrum Breda en SKF uit Veenendaal maar met name op mentaal gebied heeft Theo als trainer Kelly geweldig vooruit geholpen. Zonder anderen te kort te doen, heeft Kelly’s mentaliteit, wilskracht en doorzettingsvermogen haar door de halve finale gesleept. Theo heeft de basis die Jan gelegd heeft geweldig uitgebouwd. Tot slot is er de steun van familie en gezin. Om een geheim te verklappen, iedereen denkt dat Sjaak als vader de grote steun en toeverlaat is van Kelly, maar het is echt haar moeder Lizzie die dag en nacht voor Kelly klaar staat. Niet alleen de laatste vier jaar, maar al sinds haar geboorte. Als er iemand een stukje van die medaille verdient is Lizzie dat. En als je Lizzie dan zou vragen welk stukje van de medaille ze zou willen, dan kiest ze voor het lintje waar de medaille aanhangt, want het is en blijft de bescheidenheid zelve!

Tot slot nog één opmerking. Na het behalen van de Paralympische titel is Kelly nu gelijktijdig Paralympisch Kampioen, Wereldkampioen én Europees Kampioen! Op de laatste nationale ranglijst, gedateerd 1 juli 2012, staat Kelly op plaat 41 bij de Dames. Als minder valide een prachtige plaats in de subtop van de valide tafeltennisters. Wie nu nog durft te stellen dat gehandicapte sport géén topsport is? Het is goed dat Mart Smeets met pensioen gaat.

Nogmaals, iedereen bedankt voor de fantastische ondersteuning en de mooie onvergetelijke momenten.

 

alt